Als de trotse eigenaar van een pup wennen wij ons pupje van circa acht weken in de socialisatiefase (8 tot 14 weken) aan alle aspecten van de samenleving, juist omdat de pup nu nog overal open voor staat en onbevangen is. En van die samenleving maken baby's een essentieel deel uit, dus laten wij ons pupje kennis maken met baby's. Wij zorgen ervoor dat hij aan het eerste contact met de baby een positief gevoel over houdt. 

Is een hond voor 100% bij baby's te vertrouwen? 

Nee. Bij de ene hond zal dit 99,9% zijn, terwijl een hond die jaloers is of negatieve ervaringen met kleine kinderen heeft wellicht voor geen cent bij baby's te vertrouwen is. Met andere woorden: wij laten de hond nooit alleen bij de baby en zorgen er altijd voor dat wij het gedrag van de hond ten opzichte van de baby (en later het gedrag van het kind ten opzichte van de hond) tijdig kunnen bijsturen. Want ook die minieme kans van 0,1% mag nimmer uit het oog worden verloren. 

De baby is er: hoe gaan wij met de hond om? 

Tot en met de bevalling ging het zo leuk: de hond kreeg alle aandacht en genoot daar zichtbaar van. Maar van de ene dag op de andere is daar verandering in gekomen. Alle aandacht gaat plotseling uit naar dat nieuwe wezentje, waarvan de rol in de hiërarchie van de roedel nog niet duidelijk is. De hond wordt genegeerd en vluchtig uitgelaten. 
Dit kan tot gevolg hebben dat de hond jaloers wordt. Ook kan het zijn dat hij ten onrechte van mening is dat zijn plaats in de hiërarchie hoger is dan die van de nieuwgeborene, hetgeen hem - in zijn ogen - het recht geeft de baby te corrigeren. 
Een teef met jonge pups zal sterke verdedigingsdriften tonen ten opzichte van honden (of katten) die in de buurt van haar pups komen. Hoogstwaarschijnlijk zal zij de brutale rakker direct verjagen, ook al neemt zij een lagere positie in de hiërarchie in. En de brutale rakker zal zich dit doorgaans laten welgevallen. 
Wat let ons om met betrekking tot ons menselijk `pupje' hetzelfde gedrag te vertonen ten opzichte van onze hond? Afstand houden makker! Goed dan, even snuffelen, en als je lief bent mag je wat vaker in de buurt komen, maar voor de rest moet je je plaats weten. Een bench is ook hier een uitkomst. 
Verder moet je de hond aandacht blijven schenken en hem niet het gevoel geven dat hij nu niet meer bestaat. Dat geldt ook voor de mensen die op kraambezoek komen; laat hen ook de hond begroeten, al hebben zij slechts aandacht voor moeder en kind en de video van de bevalling. 

Veel honden ontwikkelen een soort verdedigingsdrift ten opzichte van het jonge kind. Toen onze Frank nog maar een paar maanden oud was, bespeurden wij bij onze teef Sita een bepaalde vorm van zorgzaamheid. Wij testten dit uit. Vanuit de keuken konden wij door een raam in de kamer kijken. Wij lieten Frank op de bank liggen. Hij wiebelde wat heen en weer. Sita liep naar de bank toe, besnuffelde Frank, zag dat Frank wiebelde, en ging toen strak tegen de bank aan staan, in de lengterichting, om te voorkomen dat Frank van de bank zou afvallen. 
Toch hebben wij het nooit aangedurfd om de honden werkelijk alleen te laten met de baby. 
Een ander voorbeeld: Frank had als tweejarig kind een driewielertje, waar hij veel mee op straat speelde. Als een wat ouder kind op Frank's fietsje wilde, liep onze teef Nouchka naar de onverlaat toe, ging dreigend grommend voor het fietsje staan en zorgde er aldus voor dat niemand aan Frank's fietsje kwam. 

Wanneer blijkt dat de hond werkelijk niet met kinderen overweg kan en geen enkele therapie helpt, is herplaatsing van de kinderen, desnoods van de hond, het overwegen waard.