De opvoeding is dus tweeledig: enerzijds wordt de hond opgevoed in de omgang met de kinderen, anderzijds - en zeker zo belangrijk - worden de kinderen opgevoed in de omgang met de hond. Laten wij deze opvoeding achterwege dan ontstaan er gegarandeerd problemen. 
Een hiërarchische positie in de roedel wordt namelijk `bevochten' en het spreekt voor zich dat uw kleine kinderen dit `gevecht' met uw Ierse wolfshond verliezen, waardoor de hond ervan overtuigd kan raken dat zijn positie in de sociale hiërarchie hoger is dan die van de kinderen, met alle gevolgen van dien. Want een hoger geplaatste heeft in de ogen van de hond het volste recht om een lager geplaatste te corrigeren, en dat corrigeren vindt voornamelijk plaats door middel van de tanden. 

In de eerste plaats moeten de kinderen leren de integriteit van de hond te respecteren. In de tweede plaats moet de hond leren dat spelen met de kinderen leuk is, dat jij je kinderen te allen tijde beschermt, dat jij geen agressiviteit van de hond jegens jouw kinderen duldt en dat de hond jouw kinderen moet beschermen. 

Honden zijn gek op knuffelen. Kinderen zijn gek op knuffelen, vooral met wezens die geen geheimpjes kunnen doorvertellen. Dat komt goed uit, want in principe zouden kinderen en honden dus een prima band met elkaar kunnen hebben. Gelukkig is dat meestal ook zo, maar soms hebben één of beide partijen wat begeleiding nodig. Soms echter, wanneer de hond in zijn inprentingsfase (3 tot 8 weken) of socialiseringsfase (8 tot 14 weken) slechte ervaringen met kinderen heeft gehad, wordt de relatie kind-hond nooit wat en moet je besluiten het kind of wellicht zelfs de hond te herplaatsen.