In het Nederlandse rechtsysteem wordt een verdachte aangehouden, wordt er proces- verbaal opgemaakt, vindt er een rechtzaak plaats, wordt de verdachte veroordeeld en moet de veroordeelde zijn straf ondergaan. Tussen de aanhouding en het ondergaan van de straf ligt vaak een tijdsperiode van drie jaar of langer.
De relatie tussen misdaad en straf is dus volledig zoek. Derhalve zijn de verschijnselen `snelrecht' en `lik-op-stuk beleid' in het leven geroepen.
Bij honden is dit `lik-op-stuk beleid' nog veel belangrijker dan bij mensen.
Wil je de hond straffen voor een `misdrijf' dat hij begaan heeft, dan moet je hem op heterdaad betrappen en hem direct straffen. Kom je 's morgens beneden en zie je dat Bello de bank heeft vervreten, dan heeft het geen enkele zin om hem in zijn slaap te storen en hem op zijn sodemieter te geven. Bello heeft geen benul van de relatie misdaad-straf en de straf zal hem er dus niet van weerhouden om de volgende bank ook te vervreten. Deze straf heeft dus geen enkele zin. Het positieve van deze straf is dat jij je frustratie over de bank kwijt bent, het negatieve van deze straf is dat je een nu hond hebt die jou niet meer begrijpt, die jou niet meer vertrouwt, die angstig en onzeker zal worden.

Goed, de hond heeft dus op een ochtend op zijn sodemieter gehad, god weet waarvoor, en is nu op zijn hoede. Als jij weer naar beneden komt zal hij anticiperen op een pak slaag en bij voorbaat al onderdanig gedrag gaan vertonen.
Jij komt 's morgens beneden. Jij ziet dat er aan de tafelpoot is geknaagd (heeft Bello om 01.24 uur gedaan), jij ziet Bello's oortjes in de nek, staart tussen de benen, en bent ervan overtuigd dat Bello zich schuldig gedraagt. Het kreng WEET dus wat hij gedaan heeft, en mag dus ook bestraft worden.
Fout. Bello weet van niks. Bello weet alleen dat wanneer hij gisteren voor niks op z'n donder heeft gekregen, de kans groot is dat dit vandaag en morgen weer zal gebeuren.

Vertoont een hond ongewenst gedrag, dan moet je een situatie creëren waarin hij dat gedrag zal gaan vertonen, zodat je hem op heterdaad kunt betrappen en hem direct kunt straffen. Slechts dan zal Bello de relatie tussen het misdrijf en de straf begrijpen, slechts dan zal het ongewenste gedrag kunnen verdwijnen (soms verdwijnt het echter vanzelf).
Ook de `haalmotieven' van de hond spelen hierbij een rol. Het ongewenste gedrag levert iets op (bijvoorbeeld verdrijving van de frustratie). Wanneer alternatief gedrag meer oplevert dan het ongewenste gedrag, zal de hond eieren voor zijn geld kiezen en het alternatieve gedrag gaan vertonen.

Bij het straffen van de hond op heterdaad gebruiken wij onze stem. Wij zeggen luid en met vaste stem: `Foei!!' Wij laten de hond duidelijk merken dat wij boos op hem zijn. `Ben jij potverdorie besodemieterd!' De hond maakt zich klein en wij sturen hem naar zijn plaats. Na een kwartier of een half uur nemen wij hem mee naar buiten, spelen wij met hem en doen wij enkele gehoorzaamheidsoefeningen. O, wat is Bello nu braaf!! Dan spelen we weer.
In geen geval maken wij gebruik van fysiek geweld. De hond begrijpt dit niet, zal angst voor ons krijgen en zal ons niet (nooit?) meer volledig vertrouwen. Verbaal geweld, daar laten wij het bij.

.
De Labrador Retriever is zeer gevoelig voor lijfstraffen. Een voorbeeld: twee jonge Labardor teven spelen nogal wild met elkaar. De ene is de jager, de andere is de gejaagde, en dat gaat keihard door de achtertuin. Dan komt de ene van links, de andere van rechts en die twee botsen frontaal op elkaar. Je hoort de klap. Alhoewel dit toch behoorlijk pijn moet doen, geeft geen van beide honden een kik en gaat het spel gewoon door. Wanneer ik nu een van die honden eventjes in het nekvel pak, ter correctie, en zij weet dat het hier om een correctie gaat, dan is zij lichamelijk en geestelijk ernstig gekwetst. Terwijl ik bij wijze van spreken rustig met mijn volle gewicht op haar poten kan gaan staan wanneer zij weet dat het niet als straf bedoeld is. Pijn is dus een zeer relatief begrip. Houd daar bij de Labrador ernstig rekening mee.
.