Ik ben er heilig van overtuigd dat 95% van de opvoeding van de hond bestaat uit belonen, belonen en nog eens belonen, op de meest overdreven manier die je je maar kunt voorstellen. Ik doe het graag, ik zie de positieve resultaten, en het kan me geen bal schelen of de buurt mij voor gek verslijt. Het is de oudste methode ter wereld, je beloont het alternatieve gedrag.
Maar die 5% corrigeren hoort wel degelijk bij de methode van het operant conditioneren. Nu kun je daarin, om die 5% volledig pijnloos te houden, gaan experimenteren. Veel mensen doen dat ook. In sommige hondenbladen staat elke maand opnieuw wel een andere, nieuwere methode. Maar behalve lichamelijke pijn heb je ook geestelijke pijn. En de geestelijke pijn veroorzaakt door de onduidelijkheid van telkens weer andere methoden, de onzekerheid die dit bij de hond veroorzaakt (`kennelijk doe ik het wéér niet goed'), weegt voor mij geenszins op tegen de lichamelijk pijn van het sporadisch en zeer gedoseerd gebruik van het slipkettinkje.

Ik krijg wel eens honden ter heropvoeding die vreselijk trekken aan de riem. Het uitlaten van deze honden is voor baas en hond een ramp, één lange lijdensweg. De relatie tussen baas en hond raakt ernstig verstoord en de baas denkt er zelfs over om de hond maar weg te doen. De hond zelf heeft er ook onder te lijden, want hij wil zo graag braaf zijn en hij IS het nooit. Zijn zelfvertrouwen is ernstig geschaad.
Dan komt de hond een dagje bij mij. Eerst knuffelen we lekker. Dan mag de hond een kwartiertje dollen met de andere honden. Hij doet zijn behoeften. Dan gaan we wandelen aan de riem. Met het slipkettinkje. De hond gaat gewoontegetrouw trekken, maar wordt eenmaal kort en krachtig gecorrigeerd. Ik zeg niks. Je ziet hem denken: `Wat was dat? Was dat per ongeluk?' Hij is nu attent en ik vertel hem hoe braaf hij is. Nou, niet te weinig, zo braaf is t'ie. Hij kijkt naar mij op, maar omdat zijn zelfvertrouwen nu wordt versterkt valt hij terug in het oude, vertrouwde gedrag. Weer die kort maar krachtige correctie. Ik zeg niks. Hond kijkt naar mij, riem hangt slap, hij is verschrikkelijk ontzettend braaf. Dat is leuk! Maar deze hond is een terriër dus niet al te snel van begrip. Dus probeert hij het nog eens. Nu draai ik mij plotseling 180° om en weer die korte, krachtige correctie zonder iets te zeggen. Nu loopt de hond keurig naast, kijkt voortdurend naar mij, let op mijn pas. Mijn god, was is die hond braaf! Er zijn zeven minuten verstreken, de oefening is ten einde, we gaan lekker spelen en dollen. 's Middags wordt deze korte oefening nog eenmaal herhaald en 's avonds na het eten en (los) uitlaten nog een keer. Dan komt het baasje de hond ophalen. Ik geef hem instructies. Hij loopt met de hond. Hond probeert één maal te trekken, baasje corrigeert kort maar krachtig. Hond trekt niet meer en wordt door baasje beloond.
21 minuten waren er in totaal voor nodig om de verstoorde relatie tussen mens en hond te herstellen. En de totale lichamelijke pijn? Te verwaarlozen.
.