Pogingen tot democratisering van de hond zijn tot nu toe op niets uitgelopen. De hond zal elk hiaat in het autocratische systeem, elk ontbreken van gezag, opvatten als een plicht om dat vacuüm op te vullen. In dat opzicht is de hond ambitieus; hij denkt: "als jij mijn meerdere niet bent, moet ik jouw meerdere zijn". In een mensenmaatschappij waarin gelijke rechten een grote rol spelen en kinderen geduldig worden opgevoed met uitleg over de noodzaak van bepaalde regels, is het soms moeilijk om ons te verplaatsen in de per definitie ondemocratische politieke en religieuze genen van de hond. Kent de hond dan geen besef van rechten? Jawel, maar niet van gelijke rechten. Kent de hond dan geen jaloezie? Nee, beslist niet. Wanneer de ene hond wel iets van je krijgt en de andere niet, is de protesterende hond van mening dat jij de rangorde niet helemaal op een rijtje hebt, dat jij hem had moeten laten voorgaan vóór de ander. En dat is iets heel anders dan jaloezie.

Het is zinloos om de hond te vragen begrip op te brengen voor ons democratisch systeem. Wanneer ik tegen de hond zeg: "Lieverd, luister eens, als jij de weg oversteekt kun je onder een auto komen en dat doet heel pijn en dat wil pappie niet en jij ook niet, dus als ik je roep moet je echt bij me komen," dan zal de hond denken: "Okay, je vindt me lief, maar kan die emotie ook worden omgezet in iets tastbaars als een brokje?" Het opbrengen van begrip voor het politieke en religieuze systeem van de hond en de navenante actie daarop heeft aanzienlijk meer effect. De methode kan verschillen. De hond heeft zijn "haalmotieven", dus hij zwicht gauw voor iets leuks, zoals beloning of stimulering met de (hoge) stem, een spelletje of een brokje, en daarvan kun je optimaal gebruik maken bij de opvoeding van de hond. Daarnaast, last but not least, dient de gezagsverhouding regelmatig te worden bevestigd en bekrachtigd. Het is hartstikke okay als jij en je hond de beste maatjes zijn, maar jullie zijn geen gelijkwaardige maatjes. Het is niet zo gek dat honden met meerdere bazen zich doorgaans het best op hun gemak voelen (en zich het best gedragen) bij een consequente baas die het gewenste gedrag beloont en het ongewenste gedrag bestraft, terwijl er ten opzichte van de minder consequente "goden" altijd sprake zal zijn van een soort machtsstrijd, want er is in meer of mindere mate een machtsvacuüm dat de hond instinctmatig moet opvullen.
.